وقتی قرار است چیزی درست نشود، نمی شود، وقتی قرار است کسی نخواهد، نمی خواهد، وقتی قرار است چیزی عوض نشود، نمی شود. حالا هی تو انتظار بکش، هی دعا کن، هی برای خودت انواع و اقسام فلسفه ها را بیاور و هی توضیح بده برای خودت که هر آدمی یه مدلی هست ولی باید همه اینها را بی خیال شوی و قبول کنی قرار نیست چیزی عوض بشود.

خوب فکر کرده ام، دچار توهم نشده ام، تو را دوست دارم اما به تو اعتماد ندارم. چون رابطه ما واقعی نیست، شبیه بازی است. حالا که بازی است، هر بازی قاعده هایی دارد. دیگر نمی خواهم در پاریس تو را ببینم. نه در پاریس و نه هیج جای دیگری که تو را بترساندو وقتی با تو هستم دلم می خواهد بتوانم دستت را در خیابان بگیرم و در رستوران ببوسمت، در غیر این صورت لذتی برایم ندارد. در سنی نیستم که حوصله موش و گربه بازی داشته باشم. پس همدیگر را در جاهای دور می بینیم، هر چه دورتر بهتر.

من او را دوست داشتم. آنا گاوالدا

مدتهاست چیزی یا کسی آنقدر برایم مهم نبوده است، مدتهاست چیزی را آنچنان از ته دل نخواسته ام که این روزها می خواهم، مدتهاست که اینطوری در خودم و خواستنم عمیق نشده ام که این روزها شده ام..

این حق رو میدم به همه آدمهای که با من یه مدلی در تماس هستند که گاهی اوقات بی منطق و بی خودی بشوند توی رابطه، ولی این حق رو نمیدم توهین کنند.

ببین عزیزم من آدمی نیستم که جا بزنم به این زودی ها، اگه در روم ببندی از پنجره میام، اگر پنجره رو بنندی از روی دیوار میام اگه روی دیوار حصار بکشی، از آسمان می آییم..من راههای زیادی بلدم اما تو به کسی چیزی نگو خب.

جهنم و بهشت من تویی… بهشت برای من روزهای ست که تو هستی ، صدایت، گرمای نفس هایت، حضورت، به تمامی بودنت، جهنم تمام لحظه های که نیستی، و این نبودن برای من سوزان و دردناک همچون جهنم…

اشکهایی که برای تو می ریزم مثل بقیه اشکهام نیست یه جورای فرق داره من حس می کنم این فرق رو وقتی که می چکه روی گونه هام رنگ تو میشه، بوی تو رو میده،انگار خودتی که چکه می کنی روی همه ی زندگیم.

یه وقتایی باید بخواهی از اطرافیانت نه از همه شون اون آدمهای که باهاشون رابطه ی خاصی داری یعنی دوستی داری که توش بده و بستان عاطفی و احساسی هست اصلن هم فرق نمی کنه دختر یا پسر باشه کلن دوستی که باهاش احساس صمیمت میکنی، احساس میکنی وقتی که خیلی دلت گرفته و تنگه میتونی بری باهاش حرف بزنی و درد و دل کنی، باید بهش بگی “عزیزم وقتی میام باهات حرف بزنم راهکار نمیخوام، من همدردی میخوام، دلم میخواد بغلم کنی، نوازشم کنی تاآروم بشم” همین برای من کلی ارزش داره..

من یکی از این دوستها دارم.

دلخوری، هی خودت را دلداری میدهی، هی می شینی تفاوتها رو می شماری، هی به خودت هشدار میدی که توقع نباید داشته باشی، هی با خودت حرف میزنی، میذاری ته ذهنت بمونه اصلن و نیاد این جلوی ذهنت که روزت رو خراب کنه، بعدش میری به اون آدمه میگی، بهش میگی که دلخوری ازش، بعدش اون آدمه خیلی راحت و ریلکس اصلن به روی خودش نمیاره که تو دلخوری، بعدش تو دوباره سعی می کنی خودت بیایی به حمایت از خودت و احساساتی که این وسط آسیب دیده چونکه میدونی اون آدمه اصلن براش مهم نیست دلخوری و ناراحتی تو، بعدش دوباره خودت سعی میکنی خودت رو آروم کنی، خودت رو خالی کنی، ولی فایده ی هم نداره چندان چونکه تو از خودت که دلخور نیستی،تو از یه آدمی دلخوری که دوستش داری بعدش میخوایی این دوست داشتن رو واسطه کنی تا دلخوری از بین بره ولی یه وقتایی این دلخوری آنقدر عمیقه که دوست داشتنه هم کاری نمیتونه بکنه فقط اوضاع وخیم تر میشه برات…

تنها چیزی که فعلن از زندگی میخواهم حضور ثابت و مداوم آدمیست که باشد که به تمامی باشد. همین و تمام!