تو به یاد من نبودی
اما من
واسه ات می مُردم
واسه ات می مرُدم..

به خودم میگم کاش خدا به اون کسایی هم که به رحمت خدا رفتن مرخصی میداد، گاهی بیان پیش خانواده هاشون، در کنارشون باشن، کاش خدا یه کمی بفکر دلتنگی اون خانواده ها بود، کاش خدا یه کمی توی قوانین اش تغییر میداد

می گن آدمها وقتی می میرن، اون عزیزانشون که قبلن ها مرده بودن، خبر دار میشن و خوشحال از اینکه یکی از عزیزاشون داره میاد پیششون، میگن اونها میرن به استقبالشون و همه اش دور و برش هستن، بعدش داشتم فکر می کردم حالا که بابام رفته، شاید مردن برام خیلی لذتبخش تر شده، حالا دیگه نگران هیچی نیستم میدونم اونجا بابام منتظرم، و این طوری شاید هم اشتیاق مردن توی وجودت هست و هم دیگه ترسی نداری از مردن..

از مراسم تشیح جنازه، ختم و مسجد و تسلیت گفتن های گاه و بی گاه، دلسوزی های ناگهانی آدمها رو که بشه پذیرفت و دم نزد، بعدش میرسیم به جای خالی، لباسها، اتاق، کتابها و یادگاری های که هر گوشه ی خونه ریخته شده، و تو هر بار که سرت رو می چرخونی یه هو دلت هٌری می ریزه پایین، ولی همه اینا هر روز که میگذره هی برات انگار جا می افته که دیگه بابایی نیست،که نوازش ات کنه، که قربون صدقه ات بره، که نازت رو بکشه، بابایی نیست که دیگه هر شب باهاش گپ بزنی، حالا دیگه میدونی کم کم باید به جای حرف زدن با خودش با عکسش حرف بزنی، ولی همه اینا رو هم میشه یه کاری کرد هر چند سخت ولی این قسمتش از همه دردناکه تر که شناسنامه باطل شده بابات و گواهی فوتش رو بدن دستت بعدش زل بزنی به اینا و نتونی تکون بخوری..

واژه هایم ماتم زده هستند، نمیدانم چه بگویم که کمی از اندوه دلم کم شود.

احساس آدمی رو دارم که وسط یه بیابون تک و تنها مونده، هر چی هم داد میزنه هیچکس صداش رو نمی شنوه و هیچکسی هم نیست….

اون جمعه عصر که از بیمارستان زنگ زدن خونه و گفتن حالا بابام بد شده و بریم بیمارستان و بعدش خانم که داشت با من حرف میزد گفت آمدید برید یه راست دفتر خدمات که یه چیزی انگار توی من شکست، و قلبم تکه تکه شد، توی همه ی اون لحظه ها داشتم دعا میکردم که هیچ اتفاقی نیفتاده باشه و این خانم پرستار اشتباه کرده باشه، توی همه ی لحظه های که سوار ماشین بودم و به سمت بیمارستان هی توی دلم دعا می کردم و یاد این جمله کتاب “خوبی خدا” بودم که “واجب است انسان امید داشت، امیدواری فضیلت است” و من هی داشتم به خودم دلداری میدادم و دعا می کردم غافل از اینکه اون لحظه ها پدر عزیزم به رحمت خدا رفته بوده و من بی خبر از همه جا داشتم دعا میکردم که حالش خوب باشه و یکبار دیگه که نه صد بار دیگه بتونم ببینمش و بوسش کنم و در کنارش باشم حالا دارم فکر می کنم واقعن انسان باید به چه چیزی امید داشته باشه.