یه وقتایی زنگ میزنی به آدم خاص زندگیت، بعدش واقعن نمیدونی باید کلمه اولی رو که میگی چی باشه، مثلن بگی سلام، یا خیلی خودمونی تر بعدش دلت میخواد وقتی طرفت میگه بله یا الو، تو با صدای خیلی آروم بگی “دوستت دارم” بعدش اون که اونطرف خط بگه جانم، بله، بعدش تو یه کمی نرمتر و با صدای کمی خیلی کمی بلندتر بگی “دوستت دارم” بعدش یه هو انگار یه مشت مهر و محبت ریخته شده توی صداها و حرفها و واژه ها بعدش تلفن که تمام میشه، احساس میکنی دقیقن وسط بهشت قرار داری حتی اگه موقتی باشه…