دلم هوای داغی تنی را کرده است که مرا مست کند، دلم داغی دستهایی را میخواهد که وقتی می کشد روی پوستم تن ام به تمامی به لرز بیافتد و وجودم لبریز شود از حس زنانگی ام و آغوشش عشق را برایم به ارمغان آورد، دلم هوای داغی تنی را کرده است که مرا بسوزاند و خاکستر کند و در تمام این سوزندان لذتی ناب را ترزیق کند در تنم، روحم و روانم.

میگم بذار صدات کنم “رفیق” یه حسی هست توی این کلمه که اصلن نمیشه توصیف کرد، وقتی به یکی میگه “رفیق” یعنی اون آدمه خیلی خیلی برات مهمه، خیلی خاص، اصلن یه جوری این کلمه “رفیق” که میشینه به دلت به روحت به روانت.

این که هی داره تکرار میشه توی زندگیم یه نشونه است، یه چیزی که باید بهش توجه کنم، بفهمم، ولی خب هر چی بیشتر فکر میکنم کمتر به نتیجه میرسم، حالا نمی گم بدها، نه اتفاقا جالبه برام، یه چیزی یا بهتر بگم یه کاری که میخوام انجام بدم بعدش هی نمیشه، هی یه علتی وجود داره برای نشدنش، یه دلیل های هم که خیلی منطقی نیست، ولی خب یه دلیل دیگه، اما من که میدونم این دلیل ها همه اش بخاطر اینکه نشه، حالا توی این نشدنه چه قصه و ماجرایی هست که نمی فهمم جریان چی به چیه خب در صورتی که میدونم یه چیزی هست، خب من اعتقاد دارم به نشونه ها توی زندگیم، به اینکه هر اتفاقی بی دلیل نیست، اینکه وقتی یه چیزی هی داره تکرار میشه یعنی هی هی دخترجان حواست رو جمع کن.

میرم جلوی آینه موهام رو می ریزم دورم، دست می کشم روی صورتم بعدش توی چشام تو آینه نگاه میکنم، میگم چقدر نیاز داشتی دختر جان به این اندک شادی در زندگیت و چقدر به موقع بود باید تشکر کنم از همه ی کائنات و خدای مهربان.

میگم بار یه کلماتی آنقدر سنگینه که هر چی میگذره تازه بیشتر حس میکنی سنگینی اش روی شونه هات.

با مامانم که تلفنی حرف میزنم هی به خودم میگم این آدمهای که از دوری حرف میزنن واقعن میدونن دوری چیه یا هی اداشو در میارن، هی به مامانم میگم همه چیز خوبه، نگران نباش، میگه صدات یه جوری میخندم مگم نه واسه خستگی این چند شب دیر خوابیدم، هی میگه مراقب خودت باش، میگم هستم تو نگران نباش من حواسم هست به خودم، گوشی تلفن رو که قطع میکنم میرم توی فکر میگم اینهمه سال ندیدمیش یعنی الان چه طوری شده، چقدر پیر شده یا نشده، میگم دوری از بچه آدم رو پیر میکنه، باز میگه نه خوب علی اونجا پیشش هرچی باشه یک دونه پسرش هست آرومه، می خندم هی با خودم حرف میزنم می گم کاش این آدمهای که اینهمه سطحی مورد قضاوت قرار میدادن منو یکبار درک میکردن اینهه غمی که ریخته شده توی وجودم هزارتا دلیل میتونه داشته باشه بعدش هی بهم خرده میگرفتن که چرا اینهمه ولو شدم تو جاهای که اصلن شاید مال من نباشه..

بین اینهمه آدمی که اومدن توی زندگیم و رفتن، تو تنها کسی بودی نخواستی من رو بشناسی، نخواستی بدونی ته دلم چی هست، نخواستی بدونی دردم چیه اصلن که اینهمه ولو شدم اینجا توی این صفحه های سفید و هی می نویسم هی می نویسم، تو تنها کسی بودی که نخواستی عمیقی بشی و تو تنها کسی بودی که نخواستی بدونی اینهمه کافه نشینی های وقت و بی وقتم چه دلیلی داره و تو تنها کسی هم بودی که نخواستی بمونی و شاید همین نخواستن های تو بود که من رو ترغیب کرد هیچ اصرار نکنم که بمونی و بشناسی و عمیق بشی…