صبوری می کنم با خودم با دلم، این روزها، به دوش می کشم همه ی غمم را و هیچ نمیگویم به هیچ کس، فقط گاهی زیر لب زمزمه میکنم با خودم شعری، حرفی، غزلی، هی خودم را به آرامش و صبوری دعوت می کنم، نمیگذارم ذهنم منفی فکر کند و حتی قضاوتهای بی جا داشته باشد، دلم میخواهد حتی در این روزها هم آگاهی ام بیشتر از همیشه باشد، دلم میخواهد درست فکر کنم حتی اگر حال خودم و دلم خوش نباشد، دلم نمیخواهد کسی رو مقصر بدونم جز خودم که گاهی خودم را نیز مقصر نمیدانم که بیشتر از این نمیدانستم و هر آنچه بلدم بودم را استفاده کردم به تمامی، خودم را به سکوت دعوت کردم در درونم و سعی میکنم خودم و زن درونم که این روزها بیشتر از همیشه دلتنگ و غمناک هست را به آرامش و به صبوری دعوت کنم.