دوگانگی عجیبی در من ریشه دوانده این روزها، بین خواستن و نخواستن، بین بودن و نبودن، بین ماندن و نماندن، بین دوست داشتن و نداشتن، بین جنگیدن و نجنگیدن، بین رها کردن و گرفتن .. چه کاری همه رو بگم بین همه چیز، به خودم می گویم سکوت کن و بشین یه گوشه ونگاه کن به همه چیز و اعتراض نکن، بگذار هر چی میخواهد بشود، باز میگویم حرفت را بزن شاید هیچوقت فرصت نشود بگویی، تلاشت را بکن وقت کمی داریم برای دوست داشتن هم، نمیدانم این دوگانگی که در من ریشه داده در من خاصیت این روزها و حس و حالم می باشد یا نه چیزیست که من تازه گرفتارش شده ام.