گاهی اوقات مثل همین روزهای نیمه سرد پاییز با آن بادهای گاه و بی گاهش که تنهایی بیخ گلویم را می گیرد و بغضی که راه گلویم را بسته خفه ام میکند، دلم میخواد دوربینم را بردارم و برم بالای بلندترین برج دنیا از آنجا دیگر آدمها آنقدر بزرگ نیستند، آدمها خیلی کوچک می شوند، طوری که با یک نگاه می شود همه را دید و من هی شروع کنم به عکس گرفتن از همه این آدمهای که خیلی بزرگ هستند و حالا زیر نگاه من کوچک شدن و حتی میتوانم آنها را در دستانم بگیرم.