میگویم این بار اگر کسی خواست برود، جلویش را نمی گیرم، حتی نمی گویم چرا، اعتراض هم نمی کنم، هیچ، می گذارم برود، برایش شعر هم میخوانم، و کمی هم آب می ریزم پشت سرش که بسلامت برود و هر شب برایش دعا می کنم که روزگارش طعم عسل و توت فرنگی بدهد.