آدمها برای من همیشه معنای خاصی داشتند، هر کدام اسم خاصی، یا رفتار خاصی، هر کدام در ذهن من طوری ته نشین شده اند، حتی اگر بدترین بدی دنیا را هم بمن کرده باشند، وقتی قرار است یادی از آنها بکنم می گردم و خوبترین کارشان را در ذهنم می آورم، سعی می کنم هر وقت یادشان هستم زیر لب دعای برایشان بکنم، حالا بمن ربطی ندارد، آنها چطوری با من رفتار کردند، و چه کردند.. من فقط خودم و رفتار خودم برایم قابل اهمیت است، زیرا باور دارم ما هر کاری می کنیم اول از همه برای خود می کنیم، پس نمیخوام در حق خودم بدی کنم، کارهای دیگران هم بمن ربطی ندارد…

این روزها یاد خیلی از آدمها هستم، خیلی از آدمهای که دیگر نیستند و خیلی از آدمهای که هستند و گویا نیستند.. ولی من به یادشان لبخند میزنم و زیر لب زمزمه می کنم برایشان…