او تنها دوستی است که این روزها و همه روزها من را همانگونه که هستم می پذیرد، بی قضاوت، بی هیچ سوال و جوابی، و من همیشه در کنارش آرامش دارم و همانگونه که هستم خودم را نشان میدهم بی هیچگونه تغییری در رفتار و گفتارم، او تنها دوستی است که بعد از اینهمه سال که با هم هستیم و کلی رفیق شدیم هنوز هم برایم تازگی دارد، و هر بار از دیدنش چه در دنیایی مجازی و چه در دنیایی حقیقی خوشحال میشم و اگر روزی قرار باشد از اینجا بروم شاید تنها آدمی باشد که دلم خیلی برایش تنگ خواهد شد…. اینها رو نوشتم که ازش تشکر کنم بخاطر حضور همیشگی اش در همه ی لحظات زندگیم همچون یک دوست.. فقط یک دوست….

او شاید هیچوقت نخواند این نوشته را ولی دلم خواست بنویسم که یادم باشد در این دنیا دوستی به خوبی او دارم…