ببین! من خیلی خسته ام! از کار، جلسه های پی در پی، کلاسهای پشت سرهم، کتابهای نخوانده، شلوغی تهران، گرمای این روزها، مشکلات زندگی، نبودن آدمهای اصلی زندگیم، بی مهری ها، دل شکستن ها، زخم زبونها حتی این حس تنهایی که چند روزه داره سعی می کنه منو از پا در بیاره، از همه ی اینها خسته ام، اما میتوانم همه اینها را تاب بیاورم و صدایم در نیاید و حتی لبخند بزنم، اما بی مهری تو را نمی توانم تاب بیاورم، دوریت را نمیتوانم تحمل کنم، اینهمه نبودنت این روزها دیگر آزار دهنده شده برایم… هی چرا سکوت کرده ای؟ برایم حرف بزن!!!