همیشه سعی کردم آدمها رو همونطوری که هستند بپذیرم.. هر چند با نظرات من تفاوت داشته باشند.
و همیشه اگر کسی از من انتقاد کند و یا در موردم قضاوت کند، خورده ای بهش نگیرم.. مخصوصا اگر اون آدم هیچ شناختی روی من نداشته باشد.
راستش از اینکه مورد انتقاد یا قضاوت قرار بگیرم کمی خوشحال میشم، چونکه حتما مورد توجه اون آدم قرار گرفتم و حتما براش مهم بودم که برام وقت گذاشته حتی اگر مورد قضاوت و یا انتقاد باشد.

ولی در کل حرف من اینه وقتی ما آدمها هر کدوم کلی ضعف داریم، کلی ایراد داریم، کلی مشکل داریم .. چطوری به خودمون اجازه میدیم به کسی دیگه انتقاد کنیم.. دقیقا در مورد همان مسائلی که خودمون ضعیف هستیم….
یه جایی خوندم وقتی که به کسی انتقاد می کنید دقیقا اون مشخصه رو خودتون دارید ولی چون نمیخواهید قبول کنید دست به فرافکنی میزنید….