میدونی تنهایی توی نگاه همه آدمها هست، هر چقدر هم که آدم دورش شلوغ باشه، هر چقدر هم که آدم مهمی باشه، هر چقدر هم که عاشق باشی بازم تنهایی هست.. یه جایی درست وسط ترین نقطه بودنت یقه ات رو می گیره… دقیقا جایی که نباید خودش رو نشون بده تو یه هو می بینیش..
وسط یه جلسه ی مهم کاری، یا وسط یه بحث خانوادگی، وسط خنده دو تا عاشق، یا وسط بازی بچه ها یا وسط یه جمع صمیمی دوستانه، حتی موقع نوشتن وبلاگت یه هو خودش رو بهت نشون میده، آنقدر حضورش پررنگ میشه که با هیچ رنگ دیگه نمیشه جاشو عوض کرد، حالا هر چقدر هم که ازش فرار کنی و بگی نیست یه هو یه جایی میاد که تو دیگه هیچ کاری نمی تونی بکنی و باید فقط بشینی و نگاهش کنی و صبر کنی تا کی آروم آروم خودش بره پی کارش….