قدمهایم را خیلی آهسته بر میدارم

آنقدر آهسته که حتی خودم هم صدایش را نمی شنوم

آنقدر آروم در کنارت قرار می گیرم

که حس نمی کی هستم..

می دوم

آنقدر می دوم که به نگاه تو برسم

کسی مرا از پشت نگاه میدارد

من فریاد می زنم

مثل یک کابوس در یک شب برفی

و خودم را لبه پرتگاه می بینم

و دستی که دارم مرا حل می دهد

و من به ته دره سقوط می کنم

و حسرت رسیدن به نگاهت

با من به اعماق دره می رود..